ثانیه ای که می رفت
دوهزارو صدو نودمین روز رفتنش هم رفت .
دوهزارو صدو نودمین روز نبودش آمد.
دوهزارو صدو نودمین روز دیگر هم خواهد آمد و خواهد رفت؟
اما من نفهمیدم که برای چه باید از روز شش هزارو پانصد وهفتادمین روز
زندگی ام تنها میشدم!!!
سیصد وشصت وپنج روز دیگر صبر خواهم کرد تا شاید کسی پاسخی داد.
شاد تو را گم کرده ام! شاید تو مرا گم کرده باشی؟
گفته بودم دست مرا هرگز رها نکن! رها کردی گم شدی!
حالا تاوان سنگین بی حواسی تو را من باید بدهم!
مرگ از باغچه خلوت ما مي گذرد داس به دست ..
و گلي چون لبخند مي برد از بر ما ...
!! نوشته شده توسط iN
| |
